Kürt meselesi konusunda, hamiyet iddiası bulunan herkesin çözüme taraftar olması lazım. Zira konu, hem taşıdığı tehlikenin boyutu hem de gün be gün büyüyen yapısı itibariyle, acilen çözüme kavuşturulmalıdır; çözümün bir süreç olarak belirlenmesi de çözümden sayılır.

Neler yapılmalıdır?

Evvela; farklı düşünceler mahfuz, herklesin bir çözüm önerisinin olması gerekir. Dikkat ediniz; herkesin aynı çözümü desteklemesinden bahsetmiyoruz, çözüm üretme kabiliyeti olan her parti, sivil toplum örgütü ya da aydının sürece -kendi teklifleriyle- katkıda bulunmasından bahsediyoruz. Korkumuz, köhneleştiği halde bir türlü terkedilmeyen bir muhalefet anlayışı çerçevesinde, yapıcılıktan uzak, sistemi kilitlemeye yönelik tepkilerin vücut bulmasıdır. MHP, sürece bu şekilde başladı ve oluşan inisiyatifin karşı kutbunda durarak, çözümsüzlük stratejisi takip edeceğinin sinyallerini verdi. Oysa ki; sürece, partizanca yaklaşımların uzağında, kendi teklifleri ile katılsaydı, sürecin dinamosu haline gelebilirdi.

Geldiğimiz noktada, “özel şartlarımız çerçevesinde” yapılan uygulamaların olumlu sonuç vermediğini gördük. Artık meselenin, insan hakları çıtasını, mümkün olan en yüksek noktaya koyarak, evrensel normlarla ele alınmasının zamanı gelmiştir. Kavramları eğip bükmeden ve hepsi kendi insanımız olan bu halkın hukukunu, özel şartlarımıza kurban etmeden. Bu noktada tartışmalar kavramların yorumlanması etrafında olacaktır, kavramların namusu, sorumluluğunu müdrik aydınlara emanet.

Sürece ne tür bir katkıda bulunacağını belli etmeyen CHP, MHP ekseninde hareket ederse, beraber bir ağırlık merkezi teşkil edebilirler. Ancak daha makul, daha çözüm odaklı bir yaklaşım, MHP’nin süreci baltalama projesini inkıtaa uğratabilir, inisiyatif çözüm bloğunun eline geçer. Ancak, katı bir ulus devlet projesini, daha başlangıçtan parti programı haline getirmiş bir partiden bunu beklemek için hayli iyimserlik, çokça da hayal gücü gerek.

Sürecin başarıya ulaşması açısından DTP’nin hayati rol oynayacağını söylemeye gerek yok. Öyle ki; çözüme yanaşmaması, ya da şartları zorlaştırması durumunda, Hükümetin ve Cumhurbaşkanlığı makamının eli zayıflar ve muhatapsız kalır. Zira DTP, bu konuda taraftır ve onun tavrı, meseleye makul çizgide bakan çözüm yanlılarını ( hem siyasette, hem de Kürt toplumu içinde) sert ve uzlaşmaz bir çizgiye itebilir. DTP bu işin şu anda tek meşru muhatabıdır ve İmralı’daki terörist başının tek alternatifidir. Zira, sorun siyasaldır, çözümün adresi de siyasettir, DTP dahil edilmeden atılacak adımlar sonuçsuz kalacaktır.

Bu meselenin Türkiye’ye maliyeti büyüktür ve daha da büyüme istidadındadır. Devletten beklenen, devlet aklı denilen şeyin, halk irfanını içselleşttirmesi ve çözüm için gereken tüm meşru yöntemleri devreye sokmasıdır.

Milletten beklenen ise…

İşte buyrun, tam yeridir; birlik ve beraberliğe herşeyden daha çok muhtaç olduğumuz şu günlerde, tezagahlanan oyunlara gelmemesi ve tarihin akışı içinde icad ettiği, birlikte yaşama becerilerini kuvvetlendirerek devam ettirmesidir.

Metod arkadan gelir, aslolan muhabbetin -karşılıklı- daim kılınmasıdır…

6 Ağustos 2009 

Conn/ABD