Türkiye-İran ilişkileri işbirliği ve rekabetin aynı anda yaşandığı karmaşık bir “engagement and rivalry” özelliği gösteriyor.
Hem Türkiye hem de İran geçmişte Ortadoğu’da hegemonya kurmuş iki ülke ve bunlar karşılıklı olarak hem toplumların hem de siyasi elitin hafızasında duruyor. Bölgedeki iddialarını kaybetmemiş iki ülkeden bahsediyoruz. 1950-1970 arasında yaşanan Arap milliyetçiliği bölgede iki ülkenin de manevra alanını kısıtlamış ve Mısır’ı öne çıkarmış olsa da sonraları 79 İslam Devrimiyle İran muazzam bir etki alanı kurmuş, Türkiye ise 2000’li yılların başlarından itibaren yeniden bölgeye dönmüş ve bölgeyi ekonomik büyüme ve bununla bağlantılı olarak istikrar alanı olarak görme eğilimine girmiştir. devamını oku…
İran, Ortadoğu’nun en eski toplumlarından biridir ve İran hakkında yapılacak çalışmalar bu gerçek etrafında örgülenmelidir. Yakın çevresinin büyük bir kısmını doğal hinterlandı hatta “liebensraumu” olarak gören bir ülkeden bahsediyoruz. Dil üzerinden Afganistan ve hatta Tacikistan’a ve neredeyse milli dini haline getirdiği Şiilik üzerinden de İslam dünyasının çok geniş bölgelerine uzanan, Irak, Azerbaycan ve Bahreyn gibi Şii çoğunluklu ülkelerde ise belirgin bir etki alanı olan bir ülkeden bahsediyoruz.
Ortadoğuya yaklaşımına geçmeden İran’ın dış siyasetine kısaca bir göz atalım…
1979 İslam Devrimi’nden sonra dış politika inşası büyük ölçüde ideolojik özellikler taşısa da İran binyılların bir geleneği olarak “pragmatik” siyaset yapımını terk etmiş değil. Söz konusu pragmatizm bazen öyle ileri boyutlara ulaşıyor ki İran çoğu kere ilkesiz davranmakla suçlanıyor. devamını oku…
Eski Genelkurmay Başkanı Org. İlker Başbuğ’un tutuklanmasının ardından ciddi tartışmalar yaşandı. CHP ve MHP liderleri, siyasi çizgilerine uygun olarak tutuklamaya karşı çıktılar ve Sayın Başbuğ’un arkasında durdular.
CHP lideri, iddiaları ve dolayısıyla tutuklamayı ciddiyetten uzak bulduğunu, artık bu konunun espri malzemesi olması gerektiğini belirterek özel yetkili mahkemelerin adalet dağıtmadığına dair inancını yineledi.
Devlet Bahçeli ise darbe soruşturmasının “şirazesinden çıktığını” söyleyerek kimsenin TSK’yı terör örgütüyle aynı kategoriye koyamayacağını belirtti.
Bu ifadelerden Sayın Bahçeli’nin terörü tek dalga boyundan okuduğu anlaşılıyor. devamını oku…
Yalnızca içerisinde bulunduğumuz anı referans alarak doğrulara ulaşmak mümkün değil. Bırakın doğrulara ulaşmayı, asgari toplumsal uzlaşmalara varabilmek için bile geçmişe bakmak ve hatası ve sevabı ile onu vicdanımızda yeniden yaşamak ve moda tabirle geçmişle yüzleşmek durumundayız. Bu bağlamda Dersim tartışmalarını -içeriğinden bağımsız olarak- faydalı bulduğumu söylemeliyim.
Dersim olayları kısaca, ideal vatandaş inşası peşinde koşan genç bir devletin, buyruklarına uymayan ve ontolojik kimliklerinde ısrar edenleri hizaya sokmak(!) ve bu örnek üzerinden herkese mesaj vermek için aldığı bir tedbirdir(!). Doğrusu bu genç devlet hem gözü kara hem de denetime -milletin denetimine- kapalıdır. Otoriter karakter kısmen zamanın ruhuyla izah edilse de bu konuda asıl belirleyici olan siyasi elitlerin tercihleri olmuştur. devamını oku…
PKK ile mücadelenin sizce de tuhaf bir yönü yok mu? İnisiyatif sanki sürekli olarak PKK’da, onlar saldırıyor devlet yani güvenlik güçleri karşılık veriyor ve operasyon başlatıyor. Bu durum PKK’ya süreçleri bozma ve kendisiyle yapılan mücadeleyi takvime başlama avantajı kazandırıyor.
19 Ekim 2011 itibariyle 24 şehidimiz var ve bu sayı artabilir. Yüce Yaradan’dan kendilerine rahmet diliyoruz. Şehit vermekten korkmayan bir milletin çocukları olduğumuz malum, öyle olmasaydı Anadolu’yu merkeze alıp eski dünyanın neredeyse tamamını birkaç yüz yıl yönettirmezlerdi bize.
Ancak.
Terörle mücadele karnemizi başarılı bulmak doğrusu pek de kolay değil.
devamını oku…
Belli bir demokratik olgunluğa sahip ülkelerle yapılan diplomatik ilişkilerde, kamu diplomasisi hem prensipte hem de sonuç alma bakımından önemlidir. Halkın söz konusu ilişkiyi nasıl algıladığı kayda değer ölçüde belirleyici olacaktır, neticede hükümetlerin bu algıya tamamen kayıtsız kalmaları beklenemez. Zira böyle bir kayıtsızlık en çok muhalefet partilerini sevindirecektir. Buna, dünyanın gittikçe daha küçük ya da ulaşılabilir bir yer haline gelmesini ve ülkeler bağlamında iç meselelerle dış meseleler arasındaki ayrımın gittikçe daha belirsiz hale geliyor olmasını da ekleyip düşünelim…
Modernite öncesi çağlarda kitlesel iletişim ve dolayısıyla kitleleri mobilize edecek ideolojiler de yoktu. Ulaşım ve iletişim alanlarında yaşanan gelişmelerin ardındansa dünyamız, insanı çok dolaylı ve uzak konularda da düşünmeye ve tavır almaya iten bir yer haline geldi.
devamını oku…
